Nakrycie głowy

Akha - jedno z tzw. “górskich plemion” (ang. “hill tribes”) zamieszkujących pograniczne rejony południowych Chin, Laosu, Birmy i Tajlandii (w prowincji Chiang Rai). Używają języka akha należącego do tybeto-birmańskiej rodziny językowej, z grubsza spokrewnionego z językami plemnion Lisu i Lahu. Ich numer jest szacowana na naokoło 550 000 (1990)

Spis treści

//

Cywilizacja materialna i tradycje


Tradycyjne okrycie głowy

Akha wyróżniają się zachowaniem tradycyjnego stylu życia, ubiorów i zwyczajów. Słynne są w zasadzie niezmiernie wyszulane nakrycia głowy kobiet. Wsie ludu Akha posiadają tradycyjne bramy, rytualne huśtawki i obdarzony charakterem krój domów. Domy, zbudowane z bambusa i kryte strzechą, nie posiadaja okien, co chroni przedtem wiatrem i desczem. Są podzielone na część na rzecz kobiet i na rzecz mężczyzn.

Credo i staż religijne

Akha w wiekszości wyznaja animizm i uwielbienie przodków. W każdym domu znajduje się “ołtarz przodków”, położony w części kobiecej. Konwenans ów nie jest obserwowany przez Akha wyznania chrześcijańskiego). Obchodzone są liczne święta, na ogół związane z cyklem rolniczym. Jednym z najważniejszych jest “Święto huśtawki” (ang. Swing Festival), przypadające zanim żniwami.

Linki zewnętrzne


Wioska Akha w tajlandii

  • Wirtualne muzeum plemion górskich
  • Próbka języka akha
  • Akha.com
  • Akha.net
  • Wayang.net : Akha: Pionierski Rok kalendarzowy w północnym Laosie
  • Akha.org
  • OMF Akha Profile
  • bryanwatt.com
  • Dane Ethnologue
  • Mniejszości etniczne w Tajlandii
  • Historia plemion górskich Tajlandii

Bibliografia

Przypisy

  1. ↑ Thai Hill Tribes Phrasebook, str. 40
  2. ↑ http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=ahk
  3. ↑ Thai Hill Tribes Phrasebook str. 40

Kategoria: Ludy Azji

Karakałpacy

Karakałpacy - naród pochodzenia tureckiego, zamieszkujący w zwartej grupie na godzina dwunasta od Morza Aralskiego.

Żyją głównie w Uzbekistanie (530 tys), głównie w należącej do tego kraju Karakałpacji, a abstrahując od tym oraz w Turcji, Iranie i w mniejszych grupach w kilku państwach byłego ZSRR. Ogółem jest ich naokoło 650 tysięcy. Są muzułmanami sunnitami, a z drugiej ręki przez nich dyskurs karakałpacki jest nieodległy kazachskiemu i kirgiskiemu.

Głównym zajęciem Karakałpaków do połowy XX w. była hodowla roli na nawadnianych ziemiach tudzież łowienie ryb, atoli władze radzieckie chcąc podnieść żniwa bawełny doprowadziły do katastrofy ekologicznej. Zbytnio duża część wód Amu-darii i Syr-darii została wykorzystana do nawodnienia, co doprowadziło do wysychania Morza Aralskiego.
Teraz ok 30% społeczności żyje w miastach i utrzymuje się z pracy w przemyśle.

Kategorie: Etnografia Uzbekistanu • Etnografia Iranu • Etnografia Turcji • Ludy Azji

Chałchasi

Chałchasi, Chałchowie, Chałcha-Mongołowie - wspólnota etniczna, najliczniejsza z ludów mongolskich, zamieszkująca Mongolię (2,1mln) tudzież Mongolię Wewnętrzą. Łączna ich numer wynosi 6,5 mln.

Chałchasi dzielą się na naokoło 10 pomniejszych grup, które powoli zatracają swoją odrębność i są traktowane jak społeczności regionalne.

Wyznają przejęty z Tybetu buddyzm tybetański. Zajmują się koczowniczym pasterstwem, część - stacjonarną hodowlą koni, bydła, owiec, kóz, wielbłądów, na zachodzie - jaków.

W kulturze istotne są tradycyjne pieśni, muzyka i sporty: magazynowanie, biegi konne i srzelanie z łuku.

Istnieje patrylinearny układ pokrewieństwa (w sąsiedztwie wysokiej pozycji kobiet), rozbiór na rody nie utrzymał się (niezależnie od znaczącym rodem Bordżyginów, wywodzącym się od Dżyngis-chana.

Bibliografia

  1. Obyczaje, języki, ludy świata. Encyklopedia PWN. Syreni gród: Wyd. PWN, 2006. 

Kategorie: Ludy Azji • Grupy etniczne

Pendżabczycy

Pendżabczycy - społeczeństwo pochodzenia indoeuropejskiego, zamieszkująca orientalny Pakistan tudzież tereny indyjskiego stanu Pendżab (mniejsze skupiska również w Dżammu i Kaszmirze). Ich stan sięga 100 mln. osób. Pakistańscy Pendżabczycy wyznają głównie religia islamska, indyjscy oraz hinduizm i sikhizm. Ich tradycyjnym zajęciem jest uprawa roli. Posługują się językiem pendżabskim.

  • Damm, Krystyna i Mikusińska, Aldona (red.), Ludy i języki świata, Firma wydawnicza Naukowe PWN, Syreni gród 2000, str. 164

Kategorie: Etnografia Indii • Etnografia Pakistanu • Ludy Azji • Kultury ze standardowej próby etnograficznejUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Toradżowie

Toradżowie (Toradża, Toraja) - gromada etniczna, zamieszkująca środkową część indonezyjskiej wyspy Celebes, w latach 90. XX wieku ich liczba wynosiła ok. 1,5 miliona. Posługują się językiem z rodziny austronezyjskiej. Ich tradycyjną religią były drzewiej credo animistyczne, dzisiaj Toradżowie wyznają natomiast w większości mahometanizm sunnicki natomiast protestantyzm. Podstawą gospodarki jest hodowla ryżu, łowienie ryb i łowiectwo. Wyroby rzemieślnicze a domy Toradżów cechuje repertuar zdobień geometrycznych.

Bibliografia

  • Damm, Krystyna i Mikusińska, Aldona (red.), Ludy i języki świata, Oficyna Naukowe PWN, Stolica Polski 2000, str. 204

Kategorie: Etnografia Indonezji • Kultury ze standardowej próby etnograficznej • Ludy AzjiUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Santalowie

Santalowie - tłum z grupy Munda, posługujący się językiem santali, zamieszkujący głównie tereny indyjskich stanów Bihar, Bengal Okcydentalny, Orisa, Madhya Pradesh i Assam, mniejsze skupiska żyją plus na przyległych obszarach Bhutanu, Bangladeszu i Nepalu. W 1993 roku liczba Santalów sięgała 5,4 mln. osób.

W tradycyjnych wierzeniach Santalów dominującymi elementami są uwielbienie przodków i animizm, teraz ich credo nacechowana jest plus wpływami hinduizmu. Podstawą gospodarki pozostaje hodowla ryżu, kukurydzy i prosa, a również chów zwierząt, łowienie ryb rzeczne i myślistwo.

Struktura społeczna Santalów opiera się na patrylinearnych rodach egzogamicznych. Małżeństwa są monogamiczne, jakoś okazjonalnie zdarza się również poligamia.

  • Damm, Krystyna i Mikusińska, Aldona (red.), Ludy i języki świata, Firma wydawnicza Naukowe PWN, Gród nad Wisłą 2000, str. 39

Kategorie: Etnografia Indii • Etnografia Bhutanu • Etnografia Nepalu • Etnografia Bangladeszu • Ludy Azji • Kultury ze standardowej próby etnograficznej

Aczinowie

Aczinowie to obywatele pn. Sumatry (teren Aceh). Jest ich ok. 2,5 mln (1985). Mają urodzenie malajskie. Mówią językiem należącym do grupy języków indonezyjskich. Od XIII w. wyznają sunnityzm. Zajmują się rolnictwem, rzemiosłem, wyrobem łodzi tudzież handlem (od wieków średnich, między Płw. Arabskim i Indyjskim a W. Sundajskimi).

Kategorie: Etnografia Indonezji • Ludy Azji

Jawajczycy

Jawajczycy (określenie własna: Wong Jawa) - najliczniejszy plebs Indonezji, mieszkający głównie w środkowej i wschodniej Jawie. Jawajczycy tradycyjnie koncentrują się na obszarach trzech prowincji: Jawy Wschodniej, Jawy Środkowej i Yogyakarta, wszelako na skroś programy transmigracyjne prowadzone przez szczebel Indonezji mieszkają plus w innych prowincjach.

Spis treści

//

Język

Jawajczycy do porozumiewania się używają języka jawajskiego. Wedle danych z 1990 roku przed chwilą 12% Jawajczyków używa właśnie języka indonezyjskiego, 18% jawajskiego i indonezyjskiego, a pozostała część - przed chwilą jawajskiego.

Rodzina

Tradycyjnie Jawajczycy należą do grup etnicznych z kręgu patrylinearnego systemu pokrewieństwa. Układ ów jest z drugiej ręki zwłaszcza w trakcie nadawania imion arystokracji.

Religia

Zdecydowana większa część Jawajczyków deklaruje się jak wyznawcy islamu. Gminy wyznawców chrześcijaństwa (właściwie przed chwilą protestantyzm i katolicyzm) skoncentrowane są w Surakarta, Magelang i Yogyakarta. Wśród Jawajczyków wykopać jest dozwolone również wyznawców buddyzmu i hinduizmu.

Duża część Jawajczyków wyznaje również animistyczną religię kejawen. Są to animistyczne rytuały, z dużymi wpływami buddyzmu i hinduizmu, a i (choć w wysoko mniejszym stopniu) islamu. Wpływy z kultur zewnętrznych zostały przez Jawajczyków wchłonięte i zinterpretowane zgodnie z tradycyjnymi wartościami tego ludu, tworząc unikatową i ciekawą mieszankę.

Zajęcie

W Indonezji Jawajczyków jest dozwolone odkryć w każdym zawodzie, a przede wszystkim w administracji publicznej i wojsku. Tradycyjnie był to pospólstwo rolny. Bieg rolnictwa nałogowiec był głównie od żyznych, wulkanicznych gleb, pokrywających Jawę.

Przypisy

Kategorie: Ludy Azji • Etnografia Indonezji • Kultury ze standardowej próby etnograficznejUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Jakuci

Jakuci
kiedy. Sacha

Liczebność ogółem
456000

Regiony zamieszkania
382000 Jakucja (Rosja)
456000 Rosja

Język
jakucki

Religie
prawosławie, szamanizm, ateizm

Pokrewne grupy etniczne
Ludy tureckie

Jakuci (określenie własna: Sacha) - naród turecki zamieszkujący rosyjską Jakucję w środkowej Syberii.

Spis treści

//

Zamieszkiwanie

Jakuci zamieszkują głównie Jakucję, położoną na środkowej Syberii. Najwięcej z nich mieszka w relatywnie gęsto zaludnionych dolinach środkowej Leny tudzież Ałdanu i Wiluju. Niektórzy przedstawiciele tego narodu żyją również na terenach położonych w wyższym stopniu na północ, i atoli obszary te zajmują powierzchnię większą aniżeli doliny rzeczne, numer ludności z racji trudnych warunków klimatycznych jest niewielka.

Obszary zamieszane przez Jakutów to przede wszystkim tajga, z wyjątkiem północnej tundry.

Liczebność

W 2002 r. Federację Rosyjską zamieszkiwało 456.000 Jakutów, z czego w Jakucji - 382.000. Pozostali żyli na terenach ościennych, głównie w obwodzie amurskim, obwodzie magadańskim, Ewenkijskim Rejonie Municypalnym i in.

Język

Jakuci używają języka jakuckiego, należącego do języków turkijskich. Na dyskurs ów podstawowy działanie wywarły języki sąsiednich ludów tunguskich, a przede wszystkim w największym stopniu języki mongolskie i w nowszych czasach - dyskurs rosyjski.

Język jakucki co do jednego z językiem dołgańskim tworzy osobną grupę w rodzinie turkijskiej.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Dyskurs jakucki.

Historia

Najwcześniejsze ślady człowieka w Jakucji pochodzą z wczesnego paleolitu. Wobec wieloma względami Jakuci różnią się od sąsiednich mieszkańców Syberii. Ich mowa wypada do ałtajskiej rodziny, zaliczanej do języków północnotureckich. Co więcej, Jakuci byli pierwotnie hodowcami, w toku kiedy ich sąsiedzi zajmowali się łowiectwem i rybołówstwem. Z tych powodów, tradycyjna projekt o pochodzeniu Jakutów mówi, że przybyli znad jeziora Bajkał w X-XIII wieku. Mieli się zginać z tureckich stepowych plemion z gór Ałtaj zaś tubylczych syberyjskich ludów, przede wszystkim Ewenów i Ewenków. W ostatnim czasie rosyjscy badacze, gdy Okladnikow i Tukarew stwierdzili, iż nie bacząc na niemożności wykluczenia południowych elementów, rasowe i językowe dowody wskazują, iż Jakuci to osiadły gmin obszaru środkowej Leny.

W latach dwudziestych siedemnastego wieku Jakucja została zaanektowana przez Rosję i przez zupełny XVIII w. strefa służył jak kontakt tranzytowa i główna marszruta prowadząca do zajmowanych ziem syberyjskich. Federacja rosyjska nałożyła na Jakutów jasak (haracz w naturze, przeważnie w postaci futer) i wysłała w tamtym miejscu liczne wojska, które musiały pacyfikować kolejne powstania. Te walki i liczne choroby przynoszone przez Rosjan doprowadziły do znacznego uszczuplenia populacji Jakutów. Wielu uciekło, migrując w przyszłości na świtanie. Rosyjscy osadnicy zaczęli wprowadzać się na ziemiach Jakutów w drugiej części XVIII w., podczas gdy Katarzyna II Wielka zajmowała kolejne wschodnie tereny (Kamczatkę, Półwysep Czukocki, Aleuty, Alaskę). Nie zważając na to przez długi okres Rosjanie nie stanowili dużego odsetka miejscowej populacji. W XIX w. Jakucja stała się miejscem karnego zesłania i zaczęli się w tamtym miejscu pojawiać polityczni zesłańcy (również Polacy). Innymi wydarzeniami, które odmieniły żywot mieszkańców, były: ufundowanie łączności pocztowej, objawienie złóż złota, budowa Kolei Transsyberyjskiej zaś bieg handlu rzecznego na rzece Lenie (która, choć przez pół roku zamarznięta, jest po dziś doba najpewniejszą linią komunikacyjną w kraju). W Jakucji aktywnie działali prawosławni misjonarze i na początku XIX w. wszyscy ludzie zostali zarejestrowani w charakterze prawosławni, choć nie doprowadziło to do zaniku religijnych pragmatyk ludowych.

Wraz z ustanowieniem władzy radzieckiej, w 1919 roku Jakuci otrzymali autonomię - w ramach Rosyjskiej utworzona została Jakucka Autonomiczna Socjalistyczna Rzeczpospolita Radziecka. Podzielona kobieta była na mniejsze obwody zamieszkiwane przez Ewenów, Ewenków i Jukagirów. Jakuci byli najliczniejszą grupą etniczną w regionie i asymilowali mnóstwo sąsiadujących grup, a chociażby etnicznych Rosjan (Jakutjanie - Rosjanie, którzy przyjęli jakuckie zwyczaje, Kołymczanie - Rosjanie, którzy przyjęli zwyczaje i dyskurs). Chamstwo Jakutów w 1926 r. wynosiła 235 000 i była nadzwyczaj nierównomiernie rozmieszczona. Dziewięćdziesiąt odsetek populacji żyło w centralnych regionach - dawnych okręgach Jakuck i Wilujsk. Trzecia gromada - z regionu Olekminska była nieco zrusyfikowana. Jakuci cieszyli się względną swobodą do 1928 roku, jak to Stalin zaczął wpajać ideę kolektywizacji. Dziesiątki tysięcy Jakutów zginęły i nie wcześniej w latach sześćdziesiątych ich tłum osiągnęła kondycja sprzed kolektywizacji. W 1991 roku Jakucja proklamowała swą niezawisłość jak Rzeczpospolita Jakucka, co wprawdzie nie pociągnęło za sobą żadnych praktycznych skutków - obrębek pozostał autonomiczną republiką rosyjską.

Reżim i gospodarka

Jakutów i ich sąsiadów w najwyższym stopniu różniły kwestie ekonomiczne - Jakuci przede wszystkim zajmowali się hodowlą koni i bydła. ów pastoralizm przyczynił się do zachowania na wpół nomadzkiego stylu życia. Jakuci przemieszczali się para chłosta w roku między zimowymi a letnimi obozami, a ich siedliska były porozrzucane na dużym obszarze. Zimowy obóz składał się z dwóch - trzech warstewka o populacji u dołu dwudziestu mieszkańców. Letnie obozy były nieznacznie większe. Jurta - główny klasa mieszkania - była konstrukcją na kwadratowym planie o stożkowym dachu. Entuzjazm wg wierzeń religijnych pełnił istotną funkcję w mieszkaniach - chronił rodzinę, tym samym kominek było wiecznie centralnym punktem w domostwie.

Rybołówstwo było drugą z najważniejszych gałęzi jakuckiej ekonomii. Polowano przede wszystkim na rzecz futer. Uprawa roli wprowadzili Rosjanie w XIX w., wszak w życiu nie było przede wszystkim praktykowane. Dieta Jakuta składała się głównie z nabiału, po pewnym czasie z ryb, na trzecim miejscu były jarzyny, na ostatnim mięso.

Przed nawiązaniem kontaktów z Rosjanami Jakuci żyli w ustroju rodowym. Dzielili się na liczne podgrupy zwane d’on czy też ajmak, które były ze sobą w stale wrogich stosunkach, co prowadziło do licznych wojen. Klanom (było ich naokoło 80) przewodziła ustrój arystokratyczny - tojoni, którzy byli jednocześnie przywódcami wojskowymi. Tojoni byli bogaci i mieli liczne stada, zatrudniali pracowników i niewolników zaś zależnych od siebie członków klanu.

Pierwotnym modelem rodzinnym była ród nuklearna. Małżeństwa były zwykle monogamiczne, choć na początku XIX w. zamożniejsi praktykowali poligamię. Ta stan była przyczyną powstania błędnego wyobrażenia o klanach matrialinearnych. Klany jakuckie były bez wątpienia patrylinearne, choć dzielone na mniejsze podgrupy. Te podpodziały wywodziły się z istnienia jednego przodka, pomimo tego różnych jego żon.

Klany utrzymywały się do czasów rewolucji bolszewickiej w formie jednostek administracyjnych. Ktokolwiek rodzina tworzył społeczeństwo zwaną aga-usa. Członkowie wybierali starszyznę i powoływali radę. Następujący szereg organizacji to naslegi, a rząd potem - ulus. Ktokolwiek rząd proch swoją radę i wybieraną w drodze głosowania starszyznę.

Wierzenia

Jakuci, równie podczas gdy inne rdzenne ludy Syberii wyznawali szamanizm. Czarownik był pośrednikiem w kontaktach z duchami. Odgrywał on ważną rolę mediatora między ludźmi, bóstwami i duchami. Przekazywał zarówno różnorakie prośby kierowane przez ludzi do sił pozaziemskich, kiedy i wolę rządzących światem istot nadprzyrodzonych. Szamanem mógł być zarówno mężczyzna gdy i świniarka, choć te ostatnie podług Jakutów miały z natury większą rozmiar. Pojawienie się choroby nerwowej było znakiem, iż podmiot została wybrana przez duchy. Głównymi obowiązkami szamana było kuracja i profilaktyka katastrofom, pełnił także funkcję kapłana. Kowale byli uważani za związanych z szamanami i również mogli uzdrawiać choroby natomiast użyczać porad i wygłaszać przepowiednie. Wierzono, iż kowale mają rozmiar większą aniżeli duchy, bowiem te boją się dźwięku kutego żelaza.

Tradycje wierzeniowe ludów Syberii są nadzwyczajnie trwałe. Mimo nie całkiem 400-letniego panowania Rosjan Jakuci zachowali identyczność kulturową i etniczną a dodatkowo mnogość elementów tradycyjnych wierzeń. Do dziś funkcjonuje świąteczno-rytualny rozdzielenie syberyjskiej przestrzeni. Syberia rządzi się swoistymi prawami tubylczej konceptualizacji świata. Na rzecz obcych te zasady nieczęsto bywają zrozumiałe. Pokłonić się duchom tajgi azaliż tundry to, głównie na rzecz starszych - ceremonia. Rdzenny mieszkaniec nie przekroczy granicy, którą wskazali szamani nie oddawszy honorów Baaj Baajanowi - duchowi tajgi. Wedle wierzeń Jakutów i wielu innych ludów Syberii kosmos dzieli się na trzy światy: górny (raj), centralny (grunt) i spodni (arkosolium). Świat górny jest siedzibą duchów dobrych, niższy zmarłych i duchów nieżyczliwych człowiekowi, i grunt (centralny) jest miejscem dokąd przebywają zasoby siły roboczej, zwierzęta i duchy, zarówno dobre podczas gdy i złe. Łącznikiem między trzema światami bywa “kosmiczne drewno”, “mityczna ciek” bądź “kolumna świata” wykorzystywane w kontaktach szamana z duchami i bóstwami.

W XIX wieku Jakuci zostali formalnie nawróceni na ortodoksja, niemniej jednak tradycyjne religia w dużej części zostały zachowane, czemu sprzyjało rozrzut osadnictwa i będący następstwem z tego konkretny pozbawienie kontaktu z duchownymi chrześcijańskimi. Skądinąd działalność polityczna ateizacyjna z okresu ZSRR w większym stopniu eliminowała wpływy chrześcijańskie, aniżeli szamanistyczne.

Obecnie odradzająca się identyczność narodowa powoduje restytucja w stronę tradycyjnych wierzeń, oraz sprzyja temu gra polityczna państwowa; m.in. obchodzone przez Jakutów wolny dzień przesilenia letniego (21/22 czerwca) jest w Jakucji dniem wolnym od pracy.

Współczesna Jakucja

Obecnie wchodąca w zawartość Federacji Rosyjskiej Jakucja zajmuje powierzchnię ok. 3.103,2 tys. km², a jej populacja wynosi 950 tys. (pozycja na 2002 rok kalendarzowy), z czego Jakuci stanowią 34%, Rosjanie - 50% a 16% - pozostałe narody, zarówno rdzenne (podczas gdy Ewenkowie, Ewenowie azaliż Jukagirzy), gdy napływowe (podczas gdy Ukraińcy i Tatarzy). Stolicą jest Jakuck.

Zobacz też

  • Gawriła Ksenofontow
  • Dołganie

Zobacz więcej w osobnym artykule: Jakucja.

Kategorie: Narody Federacji Rosyjskiej • Ludy Azji • Jakucja

Chińczycy

Termin Chińczycy prawdopodobnie zanosić się do jednego z poniższych pojęć:

  • ludzi, którzy posiadają narodowość Chińskiej Republiki Ludowej czy też Republiki Chińskiej.
  • Chińczyków Han, zwanych podobnie “etnicznymi Chińczykami”. Dotyczy to w tamtym czasie i Chińczyków żyjących w diasporze.
  • grup etnicznych żyjących w Chinach.
  • zhonghua minzu - ów nauka zawodu określa zarówno Chińczyków Han, kiedy i mniejszości etniczne zamieszkujące w granicach Chin.

Kategorie: Chińczycy • Ludy AzjiUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Next Page »